در نهج البلاغه مثل قرآن مجيد. اسم جلاله (الله ) بسيار آمده و محور تمام بحثهاي علم الهي اين دو كتاب اين اسم است زيرا كتاب اول ـ يعني قرآن مجيدـ اصل و وحي و كلام خدا و كتاب دوم ـ يعني نهج البلاغه ـ فرع و كلام بشرو حجت خداست .قرآن صفات كمال را براي « الله » اثبات مي كند و حمد و تسبيح و تنزيه وذكر و دعا و تقرب به او را تعليم مي دهد و افعال را به مسماي اين اسم مستند مي سازد : حمد ويژه « الله » رب العالمين (پروردگار جهانيان ) است كه كتاب را بر بنده اش نازل كرده و آسمانها و زمين را آفريده و هرچه درآسمانها و زمين است ملك اوست .« الله » شكافنده دانه و هسته مالك ملك و مجري فلك است . زنده را از مرده برمي آورد و مرده را از زنده ; آنچه در آسمانها و زمين است تسبيح « الله» مي گويند; روزي هر جنبنده اي در روي زمين با « الله » است ; چيزي درآسمانها و زمين از « الله » پنهان نمي ماند; غير از « الله » معبودي والهي نيست ; « الله » است كه آسمان را بي ستون برافراشته است ; « الله »است كه آسمانها و زمين را نگاه داشته و از زوال و سقوط و بيرون رفتن ازمسيري كه دارند حفظ مي كند و اگر آسمانها و زمين متزلزل شوند و از نظامخارج گردند كسي جز او نيست كه بتواند آنها را نگه دارد و آرام و ثابتسازد; « الله » احسن الحديث (قرآن ) را نازل كرده است ; آنچه در آسمانهاو زمين است براي « الله » سجده مي كنند; « الله » خالق هر چيز است ; ازآنچه ستمگران مي كنند غافل نيست ; روزي را بسط مي دهد و تنگ مي سازد;براي هر چيز اندازه اي قرار داده است ; سينه كسي را كه بخواهد هدايت كندبراي اسلام مي گشايد; گناهان را مي آمرزد و توبه را مي پذيرد; شديدالعقاباست ; به هر چيزي دانا و به هر كاري تواناست ; بي نياز بردبار و حكيم است; ولي و صاحب اختيار مومنان است ; ستم نمي كند; مهربان است ; باپرهيزكاران و نيكوكاران است ; نيكوكاران را دوست مي دارد; حكم و فرمانويژه « الله » است ; انبيا را مبعوث نموده است ; هر كس به غير آنچه «الله » نازل كرده (و به قانون ديگر) حكم كند فاسق و كافر است ; ابرها رامي فرستد و باران را نازل مي كند و گياهان را مي روياند; همه ملك « الله» هستيم و همه به سوي او بازمي گرديم